Geliş

Bilimkurgu sinemasında temas hikâyeleri genellikle silahla ya da savaş gemisiyle biter. Villeneuve’ün filmi bunun yerine bir dilbilimciyi merkeze alıyor ve bütün gerilimi anlamanın kendisinden çıkarıyor.

Sesin işi

Filmin en az konuşulan gücü ses tasarımı. Yapının içindeki uğultu, insan kulağının rahatsız olduğu frekans aralığında tutuluyor; sahne boyunca fiziksel bir tedirginlik hissediyorsunuz ve bunun sebebini gösteren hiçbir görüntü yok.

Bradford Young’ın görüntü yönetimi de aynı yönde çalışıyor: pozlama kasıtlı olarak düşük, gölgeler kapanıyor. Yapının içi hiçbir zaman tam olarak aydınlatılmıyor. Bilimkurguda alışılmış “her şeyi göster” refleksinin tam tersi.

Yapının kurgusu

Filmin asıl numarası kurguda. Açılıştaki sahnelerin ne olduğu konusunda seyirciyi bilinçli olarak yanlış bir varsayıma yönlendiriyor ve bu varsayımı sonuna kadar düzeltmiyor. Finalde düzelttiğinde, o ana kadar izlediğiniz her sahnenin anlamı değişiyor.

Bu tür bir final kolayca ucuz bir sürprize dönüşebilir. Burada dönüşmemesinin sebebi, bilginin baştan ekranda olması — saklanan şey bilgi değil, onu okuma biçimimiz.

Amy Adams

Film neredeyse tamamen tek bir yüzün üzerine kurulu ve Adams bunu taşıyor. Rolün zorluğu, karakterin duygusunu açıklayamıyor olması; seyirci onun ne hissettiğini filmin sonuna kadar tam bilmiyor. Adams bu belirsizliği oynuyor, çözmüyor.

Eleştiri

Askerî gerilim alt hikâyesi filmin en zayıf tarafı. Çin generali üzerinden kurulan kriz, filmin geri kalanının inceliğine göre fazla kaba ve çözümü fazla kolay.

Sonuç

Bilimkurguyu fikir için seven herkese. Finalinin duygusal ağırlığı, ikinci izlemede daha da artıyor — ki bu tür filmlerde nadir görülür.